วนเวียนอยู่กับเรื่องเดิมเดิม
ที่เฝ้าเพียรคิดหาคำตอบโดยไม่สามารถบรรลุวัตถุประสงค์ได้

ความซ้ำซากจำเจ หาคำตอบกับทางออกไม่ได้เท่าไหร่
หากจะรู้และพ้นกับ ณ จุดจุดนี้ได้ คงจะยากที่สุด

เพราะถ้าหากและตราบใดที่ยังมีลมหายใจอยู่ ก็คงจะยากที่จะฝันถึง....ได้

เคยอยากจะไม่มีลมหายใจเหมือนกัน พุ่งออกมาจากหัวใจทุกครั้งที่เลือดสูบฉีด
เพราะเหนื่อยเหลือเกินแทบขาดใจที่กว่าจะกลั่นลมแต่ะละเฮือกออกมาได้
เหนื่อยท้อแท้กับการที่ต้องมานั่งหายใจด้วยพลังลมเพียงแค่รวยรินไม่สดชื่น
และหาคำตอบของคำว่า หายใจไม่ได้สักที

บรรยากาศในจิตใจก็อึ้มครึมเสมือนหมอกม่านหนาที่ก่อเกิดด้วยไอเสียของมลพิษทั้งหลาย
ที่มีอยู่ในโลกหล้ามารวมกัน

ทุกสิ่งที่อยู่เราหมด ไม่ว่าความปรารถนา การดิ้นรน การก่อเกิด ความอยาก
ความไม่สิ้นสุดของการเป็นคน มนุษย์ และ สิ่งใดๆ ที่มันจำกัดความไอหน้าไหนก็ตามแต่
ที่เกิดมาเป็นสิ่งที่พูดคุยติดต่อกันได้

เป็นเพียงแค่สัตว์เซลส์เดียวซะยังจะดีกว่า ไม่เดือดร้อนเนื้อใจอะไรเท่าไหร่
หากแต่จะจ้องมีแค่เพียงการแบ่งตัว ในการเจริญพันธ์เท่านั้นเอง

จะว่าไป มันก็ยังมีหน้าที่ที่ต้องทำอยู่อีกเนาะ
ทำไมคนเราต้องมีหน้าที่ด้วยวะ   ใครกำหนดให้มีหน้าที่
มีหน้าที่เรียน มีหน้าที่เรียนจบแล้วต้องทำงาน  มีหน้าที่ทำงานแล้วต้องมีสิ่งปลูกสร้าง
ต้องมีรถ ต้องมีบ้าน ต้องมีหน้า ต้องมีตา

ประสาทหรือเปล่า เพ้อเจ้อหรือเปล่า

พอกันทีกับโลกมนุษย์ที่ฟอนเฟะ แบบนี้

---บีบอยซ่าส์---